మాట్లాడిన ప్రతిసారి

ఎప్పుడు మాట్లాడినా నాకు ఇలాగే అనిపిస్తుంది,

ఏమీ లేని వాడిని అడుగు —

ఒక నీటి చుక్క విలువ గురించి చెబుతాడు,

ఒక పూట భోజనంలో దొరికే సుఖం గురించి చెబుతాడు…

అలాగే,

నువ్వు నాకు ఆ ఒక్క నీటి చుక్కవు,

ఆ ఒక్క పూట భోజనంలాంటి దానివి…

విందు అవసరం లేదు,

కుండల కొద్దీ నీరు అవసరం లేదు…

ప్రేమగా నువ్వు చెప్పే

ఒక్క మాట…

నీతో ఉండటానికి

ఒక్క చిన్న అవకాశం చాలు…

ఒక క్షణం వచ్చే నిశ్శబ్దమైనా,

వేల రాత్రులు

నీతో మాట్లాడకుండా గడిచినట్టు అనిపిస్తుంది…

కానీ మాట్లాడిన వెంటనే —

ఒక కొత్త అనుభూతి

హృదయంలో వెలుగుతుంది ప్రతిసారి…

Whenever we speak,

it always feels the same to me…

Ask someone who has nothing —

he will speak of the greatness of a drop of water,

he will speak of the comfort found in a single meal…

Just like that,

you are to me that one drop of water,

that one plate of rice…

I don’t need a feast,

I don’t need pots full of water…

One loving word from you…

A small moment

to simply be with you…

that is enough…

When even a single moment passes,

it feels like a thousand nights

have gone by without speaking to you…

But the moment we speak —

a new feeling

lights up in my heart…

எப்போ பேசினாலும் சரி,

அப்படித்தான் எனக்கு இருக்கும்…

இல்லாதவனை கேள் —

ஒரு சொட்டு தண்ணீரின் பெருமை பேசுவான்,

ஒரு படி சோற்றில் கிடைக்கும் சுகம் பேசுவான்…

அப்படியே,

நீ எனக்கு கிடைத்த அந்த ஒரு சொட்டு தண்ணீர்,

ஒரு படி சோறு…

விருந்து வேண்டாம்,

குடம் குடமாகத் தண்ணீர் வேண்டாம்…

அன்பாக நீ சொல்லும்

ஒரு வார்த்தை…

உன்னிடம் இருப்பதற்கு

ஒரு சிறு அவகாசம்…

அது போதும்…

ஒரு நொடி தீர்ந்து போனதும்,

ஆயிரம் இரவுகள்

உன்னிடம் பேசாமல் கடந்துபோனதாய் தோன்றும்…

ஆனால் பேசின உடனே —

ஒரு புதிய உணர்வு

இதயத்தில் ஒளிக்கும்… 

🩵🩵