poetry

வார்த்தை கலந்த வரிகள் எல்லாம் கவிதை அல்ல,

அது ஒரு நடுமுறை.

நான் சொல்லும் கவிதைகளைவிட,

நீ எனக்குச் செய்த

கவிதைகள் எத்தனையோ.

Not every line woven with words is poetry;

sometimes, it is a way of living.

More than the poems I speak,

the poems you have created for me

are countless.

🩵🩵

poetry

சில வார்த்தைகள்

எழுதப்பட்டதால மட்டும் அல்ல…

பார்க்கப்பட்டதால

அவை கவிதை ஆகுது.

அதுபோல

என் ஒவ்வொரு எழுத்தும்

நீ ரசிப்பதால்தான்

கவிதை ஆகுது.

Some words

are not poetry

just because they are written…

they become poetry

because they are seen.

Likewise,

every letter of mine

becomes poetry

because you appreciate it.

🩵🩵

we are fire

உன்னிடத்து

தேன் சொரியும் மரமாய் நின்றேன்—

வேர் எனது,

மணம் உனது.

காதல்

நூலல்ல;

நரம்பு.

அறுந்தால் உயிர் சிதறும்.

சிந்தை

சாவென்று சொன்னது;

சாவே

வாழ்வென்று நான் கற்றேன்.

எரியும் நெஞ்சில்

உன் பெயர்—

வேதமாய்,

வாளாய்,

விதியாய்.

பூவல்ல நான்,

பொடியல்ல நீ—

இரண்டும் கலந்த

அக்னி.

Toward you,

I stood like a tree that drips honey—

the roots are mine,

the fragrance is yours.

Love

is not a thread;

it is a nerve.

If it is cut, life shatters.

The mind

called it death;

yet I learned

death itself is life.

In the burning heart,

your name—

as scripture,

as a sword,

as destiny.

I am not a flower,

you are not dust—

when the two unite,

fire.

🩵🩵

నీ హృదయం

నాలోనూ నీ హృదయం ఉండాలని, సగం ఇచ్చాను నీ దానికి, నీకు ఎటువంటి పని ఉండదు, స్పందించడం కూడా మానుకొని విశ్రాంతి తీసుకో, నా సగంతోటె ఉండగలను, నువ్వు ఉన్నది చాలు ఆ ఆశతో కలకాలం జీవించగలను...

நானுள்ளும் உன் இதயம் வாழவேண்டும் என்று,

என்னுடைய பாதியையே உனக்குக் கொடுத்தேன்.

நீ எதுவும் செய்ய வேண்டாம் —

துடிப்பதையும் நிறுத்தி, சும்மா ஓய்வெடு.

என் மீதமுள்ள பாதியோடு,

நான் தொடர்ந்து இருக்க முடியும்.

நீ இருக்கிறாய் என்ற அந்த நம்பிக்கையே போதும்,

யுகங்கள் தாண்டி நான் வாழ்வதற்கு…

So that your heart may live within me, 

I gave half of myself to yours. 

You need do nothing at all— not even beat…

 just rest.

With the half that remains,

I can still go on living.

The mere hope that you exist

is enough for me

to live through ages…

🩵🩵

misunderstanding

தேன் தடவி வைத்திருந்த

சுரைக்காய் என்று நினைத்து

உன் இடுப்பைத் தொட்டுவிட்டேன்—

என்னை மன்னிச்சிடு.

தொட்டுட்டேனே சரி,

ருசி பார்க்கலாம் என்று

முத்தமிட்டுவிட்டேன்.

தேன் தீந்து போகவில்லை—

அது தேன் இல்லை,

அது மடிப்பு என்று

அப்போதான் உணர்ந்தேன்.

சர்க்கரைக் கிழங்கை

கடிச்சிப் பார்க்கலாம் என்று

உன் உதடுகளை

கடிச்சுவிட்டேன்—

என்னை மன்னிச்சிடு.

இது என் தப்பு இல்லை,

உதடுகளை எனக்கு

காட்டினது உன் தப்பு.

கோபம் வருதா

காத்தாடிபோல் பறந்து போ,

ஆனா உன் பின் அழகைப் பார்த்து என் கண்

வாலுபோல் ஒட்டிக்குமே.

எதேதோ ஒளறுறேன்,

ஆனா உண்மையையே சொல்றேன்.

பைத்தியமா சுத்துறேன்,

உன் அழகுல குதிக்கப் போறேன்.

நிறுத்தாதே, தடுக்காதே—

உன் மூச்சு என் மூச்சோட

சேர்ற அந்த நொடி…

போதும்னு சொல்லாதே.

🩵🩵

di

போடி… உன்னைத் திட்டணும்,

வாடி… உன்னை கெஞ்சணும்.

தாயேன்டி முத்தத்தால்

முறுக்கு சுடணும்,

பேசுடி…

உன் வார்த்தைகளில்

முழுங்கணும்.

ஒத்துக்கோடி…

இந்த இரவுக்கு

நான் என்னன்னு காட்டணும்.

இருடி…

இந்த கனவிலாவது

நான் உன்னுடன்

வாழ்ந்து காட்டணும்…

ఎన్నో కలలు వెచ్చించాను

உன்னைச் சந்திக்க,

நாற்பது ஆண்டுகளின் கனவுகளைச் செலவிட்டேன்.

அத்தனை செலுத்தியும்,

உன்னை அடைய மட்டுமே முடிந்தது —

உன்னுடன் வாழ்க்கையைப் பகிர முடியவில்லை.

என்னிடம் இன்னும் எண்ணற்ற கனவுகள் உள்ளன.

அவற்றையெல்லாம் தந்து,

உன்னுடன் ஒரு கணம் கூட வாழ வேண்டும் என்ற ஆசை…

నిన్ను కలిసేందుకు, నాకు, నలభై ఏళ్ళ కలల ఖర్చు అయ్యింది, ఇంత వెచ్చించినా సరే, నిన్ను చేరగలిగానే కానీ, నీతో జీవితం పంచుకోలేక పోయాను, ఇంకా ఎన్నో కలలు నా దగ్గర ఉన్నాయి, అన్ని ఇచ్చేసి నీతో క్షణమైనా జీవించాలని ఉంది....

तुमसे मिलने के लिए,

मैंने चालीस बरसों के सपने खर्च कर दिए।

इतना सब लुटाने के बाद भी,

मैं बस तुम तक पहुँच सका—

तुम्हारे साथ ज़िंदगी बाँट नहीं सका।

मेरे पास अब भी अनगिनत सपने हैं।

सब कुछ दे देने को तैयार हूँ,

बस तुम्हारे साथ एक क्षण भी जीने के लिए…

To meet you,

I spent the dreams of forty long years.

Even after paying such a price,

I could only reach you—

never share a life with you.

I still carry countless dreams within me.

I want to give them all away,

just to live even a single moment with you.

🩵🩵

dance

காற்றே சலங்கை அணிந்தாடினாலும்,

உன் நினைவு என் இதயத்தில் எழுப்பும் ஓசைதான், எனக்கு மிகவும் இதமாக இருக்கும்.

Even if the wind dances wearing anklets,

the sound your memory creates in my heart

is the one that feels most soothing to me.

🩵🩵

ஆடை

எல்லாருமே ஆடை அணிவார்கள்,
ஆனால் நீ — அழகையே அணிந்திருக்கிறாய்.

சொல்லாதது பாதி

சொல்லாதது பாதி,

சொல்ல முடியாதது இன்னொரு பாதி.

இரண்டுமே என்னிடமே இருந்து,

யாரிடமும் போகாமல்

கரைந்து கொண்டிருந்தன.

உன்னை சந்தித்த நொடியில்

சிறை திறந்தது —

அவை எல்லாம்

உன்னிடம் சேர

காத்துக் கொண்டிருக்கின்றன…

🩵🩵

we

உன்னால் நான் எழுதுகிறேன்,

என்னாலே நீ கரைகிறாய்.

🩵🩵