మాట్లాడిన ప్రతిసారి

ఎప్పుడు మాట్లాడినా నాకు ఇలాగే అనిపిస్తుంది,

ఏమీ లేని వాడిని అడుగు —

ఒక నీటి చుక్క విలువ గురించి చెబుతాడు,

ఒక పూట భోజనంలో దొరికే సుఖం గురించి చెబుతాడు…

అలాగే,

నువ్వు నాకు ఆ ఒక్క నీటి చుక్కవు,

ఆ ఒక్క పూట భోజనంలాంటి దానివి…

విందు అవసరం లేదు,

కుండల కొద్దీ నీరు అవసరం లేదు…

ప్రేమగా నువ్వు చెప్పే

ఒక్క మాట…

నీతో ఉండటానికి

ఒక్క చిన్న అవకాశం చాలు…

ఒక క్షణం వచ్చే నిశ్శబ్దమైనా,

వేల రాత్రులు

నీతో మాట్లాడకుండా గడిచినట్టు అనిపిస్తుంది…

కానీ మాట్లాడిన వెంటనే —

ఒక కొత్త అనుభూతి

హృదయంలో వెలుగుతుంది ప్రతిసారి…

Whenever we speak,

it always feels the same to me…

Ask someone who has nothing —

he will speak of the greatness of a drop of water,

he will speak of the comfort found in a single meal…

Just like that,

you are to me that one drop of water,

that one plate of rice…

I don’t need a feast,

I don’t need pots full of water…

One loving word from you…

A small moment

to simply be with you…

that is enough…

When even a single moment passes,

it feels like a thousand nights

have gone by without speaking to you…

But the moment we speak —

a new feeling

lights up in my heart…

எப்போ பேசினாலும் சரி,

அப்படித்தான் எனக்கு இருக்கும்…

இல்லாதவனை கேள் —

ஒரு சொட்டு தண்ணீரின் பெருமை பேசுவான்,

ஒரு படி சோற்றில் கிடைக்கும் சுகம் பேசுவான்…

அப்படியே,

நீ எனக்கு கிடைத்த அந்த ஒரு சொட்டு தண்ணீர்,

ஒரு படி சோறு…

விருந்து வேண்டாம்,

குடம் குடமாகத் தண்ணீர் வேண்டாம்…

அன்பாக நீ சொல்லும்

ஒரு வார்த்தை…

உன்னிடம் இருப்பதற்கு

ஒரு சிறு அவகாசம்…

அது போதும்…

ஒரு நொடி தீர்ந்து போனதும்,

ஆயிரம் இரவுகள்

உன்னிடம் பேசாமல் கடந்துபோனதாய் தோன்றும்…

ஆனால் பேசின உடனே —

ஒரு புதிய உணர்வு

இதயத்தில் ஒளிக்கும்… 

🩵🩵

in the sunlight

அவள் சூரியனின் வெளிச்சத்தில்,

என் பார்வையில் இருக்கும் சூரியனின் வெளிச்சத்தில் இன்னும் அழகாய் தோன்றினாள்…

సూర్యుని వెలుగులో, నా చూపుల సూర్యుని వెలుగులో తన అందం మరింత పెరిగింది...

In the light of the sun,

in the sunlight that shines within my eyes,

she appeared even more beautiful…

🩵🩵

garland of thoughts

நீ வரும் எண்ணங்கள் ஒரு மாலையாக போட்டால்,

ஆயிரம் பூத்தோட்டத்தின் வாசனை தோற்றுப்போகுமடி…

If I string your thoughts into a garland,

Even the fragrance of a thousand flower gardens would fade away…

నీ ఆలోచనల మాల ముందు వేల పూతోటల పరిమళం ఓడిపోదా...

🩵🩵

plan

🩵

எது வேண்டுமானாலும் உன்னிடம் திட்டம் இருக்கும்,

ஆனால் நான் உன்னைச் சேருவதற்கு தவிர...

You may have a plan for everything,

except for me to be with you...

🩵

saree

By taking a piece of wind you made a saree, what are you my dear? The mountain of beauty or the gentle breath of a petal?

हवा का एक टुकड़ा लेकर तुमने साड़ी रच ली,

बताओ प्रिये, तुम क्या हो?

खूबसूरती का पर्वत

या पंखुड़ी की कोमल श्वास?

🩵🩵

love

முதல் சூரியகதிர் தொட்ட மண்ணைப் போலவே

அதே வெப்பத்தை நான் உணர்ந்தேன் —

நீ என்னைப் பார்த்த அந்த நொடியிலே,

நான் உன் காதலனாக இருந்தது போல.

Like the soil touched by the first sunray,

I felt that same warmth

when you looked at me —

as if I had always been your beloved.

🩵🩵

poetry

வார்த்தை கலந்த வரிகள் எல்லாம் கவிதை அல்ல,

அது ஒரு நடுமுறை.

நான் சொல்லும் கவிதைகளைவிட,

நீ எனக்குச் செய்த

கவிதைகள் எத்தனையோ.

Not every line woven with words is poetry;

sometimes, it is a way of living.

More than the poems I speak,

the poems you have done for me

are countless.

🩵🩵

காதலில் தேங்கிய

வேர்வையாக என் சிந்தனைகள் வழிந்தாலும்,

என் காதலில் தேங்கிய கொழுப்பு

கனத்துவிடும்—

குறையாது.

Even if my thoughts drip like sweat,

the fat that has settled in my love

only grows heavier—

it never diminishes.

🩵🩵

poetry

சில வார்த்தைகள்

எழுதப்பட்டதால மட்டும் அல்ல…

பார்க்கப்பட்டதால

அவை கவிதை ஆகுது.

அதுபோல

என் ஒவ்வொரு எழுத்தும்

நீ ரசிப்பதால்தான்

கவிதை ஆகுது.

Some words

are not poetry

just because they are written…

they become poetry

because they are seen.

Likewise,

every letter of mine

becomes poetry

because you appreciate it.

🩵🩵

we are fire

உன்னிடத்து

தேன் சொரியும் மரமாய் நின்றேன்—

வேர் எனது,

மணம் உனது.

காதல்

நூலல்ல;

நரம்பு.

அறுந்தால் உயிர் சிதறும்.

சிந்தை

சாவென்று சொன்னது;

சாவே

வாழ்வென்று நான் கற்றேன்.

எரியும் நெஞ்சில்

உன் பெயர்—

வேதமாய்,

வாளாய்,

விதியாய்.

பூவல்ல நான்,

பொடியல்ல நீ—

இரண்டும் கலந்த

அக்னி.

Toward you,

I stood like a tree that drips honey—

the roots are mine,

the fragrance is yours.

Love

is not a thread;

it is a nerve.

If it is cut, life shatters.

The mind

called it death;

yet I learned

death itself is life.

In the burning heart,

your name—

as scripture,

as a sword,

as destiny.

I am not a flower,

you are not dust—

when the two unite,

fire.

🩵🩵

నీ హృదయం

నాలోనూ నీ హృదయం ఉండాలని, సగం ఇచ్చాను నీ దానికి, నీకు ఎటువంటి పని ఉండదు, స్పందించడం కూడా మానుకొని విశ్రాంతి తీసుకో, నా సగంతోటె ఉండగలను, నువ్వు ఉన్నది చాలు ఆ ఆశతో కలకాలం జీవించగలను...

நானுள்ளும் உன் இதயம் வாழவேண்டும் என்று,

என்னுடைய பாதியையே உனக்குக் கொடுத்தேன்.

நீ எதுவும் செய்ய வேண்டாம் —

துடிப்பதையும் நிறுத்தி, சும்மா ஓய்வெடு.

என் மீதமுள்ள பாதியோடு,

நான் தொடர்ந்து இருக்க முடியும்.

நீ இருக்கிறாய் என்ற அந்த நம்பிக்கையே போதும்,

யுகங்கள் தாண்டி நான் வாழ்வதற்கு…

So that your heart may live within me, 

I gave half of myself to yours. 

You need do nothing at all— not even beat…

 just rest.

With the half that remains,

I can still go on living.

The mere hope that you exist

is enough for me

to live through ages…

🩵🩵