మాట్లాడని పూలు

நான் ஒரு மலரிடம் எவ்வளவு பேசினாலும், நான் வார்த்தைகளை எதிர்பார்த்த போது அது மணத்தால் பதிலளித்தது. மெதுவாக அதை கேட்பதற்குப் பதிலாக உணர கற்றுக்கொண்டேன்; அதன் அழகை உணர்ந்தபோது, என் எதிர்பார்ப்புகள் அர்த்தமற்றதாக தோன்றின.

నేను పువ్వుతో ఎంత మాట్లాడినా, నేను మాటలు ఆశిస్తుంటే అది పరిమళంతోనే స్పందించింది. నెమ్మదిగా వినడం కన్నా అనుభూతి చెందడం నేర్చుకున్నాను; అప్పుడు దాని అందం అర్థమైంది, నా ఆశలు అర్థంలేనివిగా అనిపించాయి.

मैंने फूल से कितनी भी बातें कीं, जब मेरी उम्मीद शब्दों की थी, तब उसने खुशबू से जवाब दिया। धीरे-धीरे मैंने उसे सुनने के बजाय महसूस करना सीखा, और उसकी सुंदरता को समझा—तब मेरी उम्मीदें बेवजह लगीं।

No matter how much I spoke to a flower, it replied with fragrance when my expectation was words. Slowly, I learned to feel it rather than hear it, and realized its beauty—while my expectations seemed foolish.

🩷🩷