ఏమి చేసినా మరింత పెరిగేదే ప్రేమ

ప్రేమ మరకేమో అనుకొని వాడాను టైడ్,

మిల మిల లాడింది అవాక్ అయ్యాను,

అది బ్యాక్టీరియా అనుకొని,

డెటాల్ వాడాను,

క్లీన్ గా అయిపోయింది,

మిస్టేక్ అనుకొని,

నటరాజ అరేసర్ వాడాను,

కరెక్ట్ అయిపోయింది,

తెలిసింది ఏమి చేసినా మరింత పెరిగేదే ప్రేమ,

మెరిసేదే ప్రేమ అని..

మైమరపు నువౌతావు

నీలో ప్రేమ ఆకాశమంత,
చేరిందెవరో ఆ వెన్నెల తోట,
మురిపించే నవ్వులతో,
కవ్వించే అల్లరితో,
ను చేసే మాయాజాలం,
ఏ వర్షం చేస్తుంది,
నీ కన్నుల మెరుపులు,
ఏ మేఘం చూపిస్తుంది,
అనుకోగనే వాలే తలపుల్లో,
మొదటి వలపు నువౌతావు,
అనిపించగానే కలిగే హాయిలో,
మైమరపు నువౌతావు.....

కలలు కంటూ సాగిపోతోంది

నింగిలోని తీరాన్ని చేరలేక పోయింది,

నీళపై నావకు ఆశ పోయింది,

ఉదయించే సూరీడు కడలి అంచును తాకుతుంటే,

నింగి వాలెనేమో అని ఆశతో సాగింది,

ప్రతి పొద్దు పయనిస్తూ,

ప్రతి రేయి విలపిస్తూ,

మోసపోయిన మనసుతో,

ముందు సాగే ప్రేమతో,

ఎప్పటికి అందలెకున్నా,

ఎప్పుడు అన్న ప్రశ్న లేకుండ,

అలసిపోయేదాకా ఆవిరయ్యే దాకా,

కలలు కంటూ సాగిపోతోంది...

బోడిగుండంత సుఖం

ఊరుకున్నంత ఉత్తమం బోడిగుండంత సుఖం...

నూనె జారినంత సులభం మాట జారడం...

కొండను చెక్కడమంత కష్టం తనను తాను మార్చుకోవడం...

రాయిని జీర్ణించుకోవడమంత కష్టం ఒకరి మనసును అర్థం చేసుకోవడం...

నిను చూసి పాఠాలు నేర్చుకున్నవే

పువ్వు నేర్చిన పాఠం నీ కనులు, 

విచ్చుకుంటే వాటిలా విచ్చుకోవాలి,

చిరు గాలికి నేర్చిన పాఠం నీ మాటలు,

వాటిలా మెల్లగ తాకాలి,

రంగులు నేర్చిన పాఠం నీ సొగసు,

దానిలా రంజింపజేయాలి,

తీగ నేర్చిన పాఠం నీ రూపు రేఖలు,

వాటిలా అల్లుకుపోవాలి,

జగతిలో ప్రతి అందము నిను చూసి స్ఫూర్తి పొందినవే...

మిన్నంత తన మనసు

తెలియదు జాబిలికి తాను ఎంత అందమని,
చెక్కిళ్ళు పొంగితే తాను పౌర్ణమి అవుతుందని,
మచ్చలే తన మమకారాలు,

మిన్నంత తన మనసు,

మిణుగురంత తన కోరిక,

ఒంటరి జీవితం,

కానీ తన వెన్నెల అందరికోసం...

చివరికి చక్కటి బంధం మన సొంతం...

నింగి నేల అభిప్రాయాలు వేరైనప్పుడు,

మెరుపులూ వస్తాయి చల్లటి చినుకులూ కురిపిస్తాయి,

చివరికి చల్లటి గాలి ప్రకృతి సొంతం,

మనసు మనసు కలవనపుడు,

దూరము కలుగుతుంది ప్రేమ పెరుగుతుంది,

చివరికి చక్కటి బంధం మన సొంతం... 

వాలీ వాలని కనులు కురిసి కురవని మేఘం కవ్విస్తూ ఆడుకుంటాయి

వాలే మేఘం సొగసెంతో తగిలే చినుకు హాయిలో ఉంటుంది,

వాలే కను రెప్పల సొగసు నిదురించే తీరులో కనిపిస్తుంది,

కానీ వాలీ వాలని కనులు కురిసి కురవని మేఘం కవ్విస్తూ ఆడుకుంటాయి....

ప్రతిక్షణం నిరీక్షిస్తున్నా నీకై

తలపుతో తలవంచే నా మనసు,

వలపుతో వెలివేసే నా వయసు,

నాలోనేను ఉండలేకపోయా,

నిను చేరినప్పుడు నిను వదిలినప్పుడు,

ఈ క్షణం నా స్థానమెక్కడో తెలియక,

ప్రతిక్షణం నిరీక్షిస్తున్నా నీకై....

రెక్కలు కట్టిన రవి కిరణం

నిను చూస్తూ తానవేరో మరిచిపోయి,

నేల చేరమని పంపిన ఉదయాన్ని కాదని,

రెక్కలు కట్టింది రవి కిరణం,

నీపై వాలటానికి సీతాకోక చిలుకై..

నీలో నిజమై నేనున్నా చూడు

నీలో నిజమై నేనున్నా చూడు , కలలో నీతో కలిసున్నా చూడు , కదిలే కడలి నీ తీరం ఏది, కరిగే మనసా నీ గమ్యం ఏది , కనులార్పకింక రెప్ప పాపను వీడిపోయింది, మదిలోని ఆశ ప్రాణమై నన్ను మేలుకొలిపింది .... చూసేలోగా దూరమయ్యావు నువ్వు , చేరేలోగా మరో చెయ్యి పట్టావు నువ్వు , ఆశకింక అంతమంటు మౌనంతో చెప్పావు , ఆగలేని అడుగును ఎందుకు ఆపలేదు , నాలో నిండిన నిన్ను ఎందుకు అడగలేదు , తీసుకో నీ మనసును వేసిపో ఒక హద్దును .... నీ స్పర్శనే అడిగి ఉండనే అది జ్ఞాపకం అవుతుందని తెలిసుంటే , నీ కళ్ళనే చూసుండనే దాని కలకే నేను పరిమితం అవుతా అని తెలిసుంటే , ప్రేమ అన్న వలయంలో చిక్కుకోలేదు కాని నీవు అన్న నిజంతో బ్రతికాను, దూరం అన్న శత్రువుకి బయపడలేదు కాని అది తగ్గదని తెలిసాక బ్రతకలేకున్నా , ఓటమి ఇచ్చుంటే గెలుపు వైపు పయనం చేసుంటాను , గెలుపు ఇచ్చుంటే శిఖరాలకు చేరుంటాను , ఒడిదుడుకులు ఓటమి అంచులు చిరునవ్వులు గెలుపులు అన్ని నీవైపోయవే , మారో దారి ఏదని తెలియకుండా ఉన్నా , మరో ప్రపంచమే నాకు తగినదని దూరామౌతున్నా .....