నీకై తపించాలని












ఎన్నాలకైనా వస్తుందా జాబిలీ

ఉదయించే కాలమౌతోంది

వదన్నా కూడా పరిచింది చీకటి

తను రాకుండా ఎక్కడో దాగిపోయింది

మాటిచ్చి మల్లెలు కూడా విరబూయనన్నవి

మంచు పాడే మత్తు పాట ఆపనన్నది

ఎటెళ్ళ లేక నేలనున్న

కళ్ళు మూసుకుంటూ నిన్ను చూస్తున్న

నువ్ వస్తావని కాదు

మనసిస్తావని కాదు

నీకై నేను కాస్తైనా తపించాలని

ఆ జ్ఞాపకాలను పదిలపరచాలని ..




2 comments:

భాస్కర్ కె said...

ఓ కల్యాణ్ గారు, చాలా రోజులకి మీ పోస్ట్,...రాస్తుండండి అప్పడప్పుడన్నా...బాగుంది మీ కవిత.

Kalyan said...

చెట్టు గారు :) కచ్చితంగా పెడతాను మీ విమర్శకు ప్రోత్సాహానికి సంతోషం... :)

silent sorrow

சுடர் இல்லா எரிபொருள் போல, உன் சந்திப்பு இல்லா என் எண்ணங்கள்— தீப்பற்றாத வெடிப்பாய், மௌன வலியாய் உள்ளத்தில் தேங்குகின்றன. Like fuel that nev...